Vorige keer: Stella heeft het idee dat het sollicitatiegesprek verre van positief verloopt, mede dankzij de irrelevante vragen van de Hork.

Guusje en ik hebben er al een kroegentochtje opzitten voor we naar De Kring gaan. Ik ben een beetje tipsy, want wat is het beste medicijn tegen een verpest sollicitatiegesprek? Juist: drinken en vergeten. Ik zwalk een beetje over de dansvloer, terwijl Guusje plaatsneemt in een van de Chesterfieldeske stoelen. De muziek is bagger en ik loop via de trap naar de andere zaal. Mijn oriëntatievermogen is door de grote hoeveelheid cocktails niet meer optimaal en ik mis een opstapje waardoor ik de trap af dreig te vallen. Gelukkig kan ik me nog net vastgrijpen aan de trapleuning, die verbazingweekend zacht aanvoelt. En helemaal geen trapleuning blijkt te zijn maar een been. Het bovenbeen van een aantrekkelijk manspersoon signaleer ik als ik naar boven klauter. Net wanneer ik een verblindende glimlach wil showen, zie ik naast de aantrekkelijke man ineens de Hork staan. Die cocktails hebben vast een hallucinerende werking. Hij lijkt net echt. de Hork overhandigt een biertje aan mijn aantrekkelijke manspersoon wier arm ik heb vastgeklampt alsof dit een reddingsboei is. “Zo Stella. Jij ook hier?” zegt de Hork. Hmm, die hallucinatie is wel erg levensecht. Misschien is hij helemaal geen waanvoorstelling. Na even nadenken geef ik daarom toch maar antwoord: “Ja, duh, ik ook hier, dat zie je toch.” Wat doet die ouwe zak in hemelsnaam in de Kring? Mijn Kring.  Als hij weer over mijn middelbare schoolperiode begint, draai ik door. “Zo, en wie is deze knappe dame?” gaat de Hork verder terwijl hij zijn oog laat vallen op Guusje, die me achterna is gelopen. Hij laat nog net geen goedkeurend gegrom horen, maar zijn blik is volkomen duidelijk: het liefst had hij Guusje meegesleurd naar zijn hol. “Drankje dames?” vraagt de Hork.  Ai, wat zal ik doen? Ik heb helemaal geen zin om te praten met die kwal. Maar misschien heeft een borreltje wel een positief effect op mijn loopbaan. Hoewel, mijzelf kennende, kan ik het altijd nog verder verpesten… Ach, waarom ook niet. “Ja, graag,” antwoord ik.

Filed under:
Algemeen by Amanda van Schaik